Kendim için yaşamaya çok mu geç kaldım?

Okulunu, mesleğini ve kariyerini; kısaca kendine ait bütün hayatını eşi ve çocukları için bırakıp yaşamını ailesi üzerine kuranlardanım ben. Dizideki “Bahar” karakterinin her şeye geç kalmış haliyim! 60 yaşına merdiven dayamışken, tıp fakültesini yarıda bırakmanın pişmanlığı ve potansiyelini gerçekleştirememiş bir insanın içsel azabıyla baş başayım. Benim gibi olmayın diye anlatıyorum…

Dizideki Bahar karakterinin gerçek haliyim

İzleyenler bilir; hani bir dizide Bahar diye bir karakter vardı. İşte ben onun bir versiyonuyum. Ama maalesef hayatının kontrolünü eline almaya çok geç kalmış hali.

Elbette biliyorum gerçek hayatta başarılar dizi-filmlerde olduğu gibi kolay elde edilmiyor.

Yaşım 60’a yaklaşmış, asla dönüp de tamamlayacağım bir üniversite geçmişim var. Hem okulu bitirsem ne olacak ki? Hiçbir tecrübem yok ve bu yaşta beni kim, niye işe alsın?!

Tıp fakültesini bırakan o genç kızın pişmanlığı

Aslında kurduğum ailemle, pek çoklarının özeneceği bir hayatı yaşamakla gurur duyuyorum ama şimdi geriye dönüp baktığımda kendim için hiçbir şey yapmadığımı görüyorum.

Oysa liseyi başarıyla bitirmiş, arkadaşlarımın yanına bile yaklaşamadığı bir puanla tıp fakültesini kazanmıştım.

Eşimle tanışana kadar okulumu yarıda bırakıp bir ev kadını olacağımı söyleseler, “Aklınızı mı kaybettiniz siz?” diye tepki verirdim kesin.

Çocuklarım parladıkça ben sönüyorum

Bunca yıldır çocuklarıma bakmak, onlara pırıl pırıl bir gelecek yaratmak için çabaladım. Bundan da çok mutluyum.

Fakat gelin görün ki son yıllarda onların hayatlarına sahip çıktığını, kararlılıkla ilerlediklerini gördükçe kendi hayatımı nasıl da mahvettiğimi düşünüp pişmanlıktan kahroluyorum.

Eşim maddi konularda hiçbir zorluk çıkarmaz ama dönem arkadaşlarımın hâlâ keyiflerince çalışıp bağımsızca yaşamalarına şahit oldukça, geçmişte teptiğim fırsatları düşünüyorum.

Kurslar ve sertifikalar doktorluğun yerini tutmuyor

Bu pişmanlıktan kurtulmak için bir sürü kursa gittim, yığınla sertifika aldım. Derneklerde görev almaya çalıştım ama hiçbirinde dikiş tutturamadım.

Çünkü hiçbiri aslında tutkuyla kazanıp yarıda bıraktığım doktorluk mesleği kadar tatmin etmiyor beni. Hele hele arkadaşlar arasında geçmişteki başarılarım konuşulduğunda nasıl üzülüyorum anlatamam.

Hatta bir arkadaşımdan sırf “Sen ev kadını olacak insan mıydın be?” dedi diye uzaklaştım. Oysa beni övmeye çalışıyordu biliyorum ama elimden bir şey gelmiyor.

Ailem bu boşluk hissini anlayamadı

Bu derdimi çocuklarım ve eşimle paylaştım ama çok da ciddiye almadılar. Çocuklar “Aman anne boş ver, şimdi nereden geldi aklına?” diyerek dalga geçti.

Eşim ise kendisiyle evlendiğim için pişman olduğumu düşünüp gönül koydu. Ben de el el üstünde kaybettiğim benliğimi, tutkularımı, kendime ait olan ne varsa heba ettiğimi düşünüp duruyorum.

Çok yakında çocuklarım yurt dışında yaşamaya başlayacaklar. Eşim emekliliğin tadını çıkaracak. Ama ben, elimde bomboş bir hayatla baş başa kalacağım.

Potansiyelini gerçekleştirememek büyük bir azap

Evet, hayatta sağlık ve ekonomik rahatlık çok önemli ama şunu anladım ki; potansiyelini gerçekleştirememiş bir insan olmak insan için büyük azapmış.

Bazen moralimi topluyorum, başka zevkle çalışabileceğim işler arıyorum ama sonra yine her şey için geç kaldığım geliyor aklıma.

Gençlere sesleniyorum: Eğitiminizi yarıda bırakmayın!

Ekonomik sorunlarla cebelleşirken gelecekten umudunu kaybedip okumaktan vazgeçen gençleri görünce çok üzülüyorum. Onlara demek istiyorum ki: “Keşke sizin yerinizde olsam.”

Biliyorum onlar da umutsuz olmakta haklılar ama bugünlerin geçici sorunları yüzünden kimse eğitimini yarıda bırakmamalı. İnsan yaşarken anlamıyor ama bunun bedelini çok ağır ödüyor; üstelik de iş işten geçtikten sonra.

Hayatta satın alınamayacak ve geri dönüşü olmayan tek şey zaman. Şimdi ben artık başkaları için değil, kendim için bir şeyler başarmak istiyorum ama neyi başarabilirim ki bu saatten sonra?

Hiç bilmiyorum. Benim gibi olmayın…

Sahi, sizin için de “geç kalınmış bir hayal” var mı?

Belki siz de bana moral olursunuz…

Bu hikâyede kendinden bir parça bulduysan aşağıya yorum yazabilirsin. Ya da taşıdıkların ağır geliyorsa anonim kalarak “Dök İçini” butonunu tıklayıp yükünü bırakabilirsin. Kim olduğun değil, ne hissettiğin önemli.💬✨